Spoiler episode 2 en aankondiging allerlei albums!

Terug van ver, en vanwege de super-exclusieviteit van deze Rhonda-blog, durf ik het het ! Speciaal voor jou, zeer geduldige bloglezer. Mega spoiler natuurlijk, maar omdat we nu toch ècht bijna klaar zijn met de Eppo voorpublicatie, denk ik dat het nu wel kan. DIT PLAATJE HIERONDER IS HET ALLERLAATSTE PLAATJE VAN RHONDA-EPISODE 2: REBECCA !

Okee, ik lieg. Het is niet waar. Het WAS inderdaad m'n eerste, oorspronkelijke plan om verhaal 2 af te sluiten met dit plaatje. Rhonda en Dutch op de Harley wegzoevend van de brandende DD-villa, begonnen aan de zoektocht naar Rhonda's verleden. Het begin van een soort roadmovie door het Amerika van de sixties. Het thema van album drie.
In een later stadium, inmiddels echter al een flink stuk gevorderd met de productie van dit deel, besloot ik het verhaal echter toch, op de bladzij daarna, alsnog af te sluiten met een soort epiloog.

Maar daar dan ! Het is natuurlijk een detail, maar je krijgt hier een eerste idee. DIT PLAATJE, blogvriend, HIERBOVEN, IS HET ALLERLAATSTE PLAATJE VAN RHONDA 2 REBECCA ! YEEAAH!

Meteen hier ook maar es even wat schetsen voor de aanstaande albumcover. Want jazeker, het album komt nu ook snel. Hou je vast. Er zal begin oktober bij DLC een Nederlandstalige Rebecca-hardcover, een Nederlandse softcover en een Nederlandse Special edition met extra 16 pg schetskatern gaan verschijnen.

En alsof dat nog niet genoeg is zal er bij BDmust, ook in oktober, een Franstalige zwartwit luxe editie op groot formaat met schetskatern uitkomen! Dat wordt een heleboel signeren straks, Hans!

Allemaal niet verder gebruikt trouwens, bovenstaande schetsen. De gebruikte covers worden straks volstrekt anders. Hou het in de gaten . . .

XIII, The Bourne Identity en Rhonda

Eppomatig inmiddels een fijn stuk gevorderd, ontvouwt qua verhaal  Rhonda 2, Rebecca, zich zolangzamerhand volgens een tamelijk duidelijk thema, bloglezer.

En ? Zie je het thema? Actieheld met plotseling geheugenverlies gaat op de vlucht voor het confronterende verleden? Denk aan XIII !The Bourne Identity ! Het geheugenverlies-thema !!! Tal-lo-ze keren in lectuur, strip en door Hollywood behandeld. En niet voor niks, bloglezer. 
De zogenaamde "dissociatieve amnesie" is voor de schrijver een gedroomde dramatische goudmijn. Deze kunstmatige blanco-toestand van de held staat de auteur namelijk een oneindige mate van verhaal-vrijheid toe. Je kunt er werkelijk a l l e kanten mee op. Te aantrekkelijk om niet een keertje aan te vatten !
Maar geheugenverlies, wat is dat eigenlijk? Hoe krijg je het? Is het niet allemaal onzin? Bestaat het eigenlijk wel? Wat valt erover te vinden op het internet? Ik moet het binnenkort nog eens navragen bij een echte psycholoog, maar vooralsnog lees ik op Wikipedia en elders:

"Wie dissociatieve amnesie heeft, kan bepaalde herinneringen, vooral over zichzelf, niet terughalen. Dit gebeurt, volgens de psychoanalyse, als een soort verdedigingsmechanisme tegen gebeurtenissen die de psyche ernstig in verwarring kunnen brengen of schaden. Een episode kan enige minuten duren, maar in ernstige gevallen zelfs het hele leven.  

Er is een soort lacune in het geheugen ontstaan. Heeft dit gat in het geheugen alleen betrekking op de tijd vóór het voorval, dan spreekt men van retrograde amnesie; houdt het onvermogen tot inprenten ook hierna nog aan, dan is er sprake van anterograde of antegrade amnesie". 

Ik lees dat er  een groot aantal oorzaken ten grondslag aan de stoornis kan liggen :

-(jeugd)trauma's  
Ongelukken of rampen, overlijden van een dierbare. De stoornis kan optreden als een persoon een sterk schuldgevoel heeft. We denken hier bijvoorbeeld aan nare herinneringen bij het, na een boel ruzie, uit de circus-nok zien doodvallen van je vader. Ik noem maar wat.

-overmatig alcoholgebruik.
Hee ! Hebben we in het vorig deel van de Rhonda trilogie niet ergens iets  gelezen over overmatig alcoholgebruik gedurende een verblijf in de ongure Southside van Chicago ? Vast ook niet goed. Altijd matig zijn, mensen !

-een hersentrauma 
We denken hier bijvoorbeeld  aan een val. Uit dat hotel!!! Ergens tegen het eind van het eerste album. In de palmbomen terechtgekomen weliswaar, onze Rhonda, maar de val kwam misschien toch goed stevig aan. Kan een reden zijn. . .

-druggebruik 
Na gebruik van sommige drugs en geneesmiddelen. We denken hier aan dat LSD-achtige spul opgelost in een fles bourbon bijvoorbeeld. Voor alle gebruikers ietwat verwarrend, hebben we inmiddels gelezen, maar dus zeker voor gebruikers met een complexe voorgeschiedenis. Arme Rhonda.

-psychische en mentale stress.
Zonder slaap een half album opgejaagd door de mafia. Ook dat speelde natuurlijk nog ! Hmmm, lijkt me ook allemaal niet relaxed. Alles bij elkaar redenen genoeg voor een beginnetje van zo'n stoornis.

Ik lees verder: 
"In ernstige gevallen kan de amnesie gepaard gaan met een soort "vluchtgedrag". We hebben dan te maken met dissociatieve fugue (ook wel dissociatieve vlucht). In het DSM-IV is deze stoornis ingedeeld bij de dissociatieve stoornissen. De aandoening werd vroeger psychogene fugue genoemd.
Kenmerkend voor deze neuropsychologische aandoening is dat de persoon problemen met de identiteit ondervindt en probeert weg te lopen (geestelijk of fysiek) voor een dreiging. Een patiënt kan op de vlucht slaan, soms naar een heel andere regio, of een andere identiteit aannemen." 
Hmm. In uitzonderlijke gevallen kunnen allerlei ongure types dit vluchtproces wellicht proberen te misbruiken en een kant en klare nieuwe filmster-identiteit aanbieden!

En verder: "De meeste fugues duren enige uren of dagen en gaan vanzelf over. Een dissociatieve fugue wordt nagenoeg op dezelfde manier behandeld als dissociatieve amnesie, waarbij kan worden gebruikgemaakt van hypnose of angstverminderende medicatie . "

"Pogingen om de herinneringen van de fugueperiode terug te halen mislukken meestal. Een therapeut ( een aardige Hollywood psychiater bijvoorbeeld )  kan iemand helpen na te gaan volgens welke patronen hij reageert op verschillende situaties, conflicten en stemmingen die de fugue hebben veroorzaakt of eraan voorafgingen, om te voorkomen dat er opnieuw een fugue-episode plaatsvindt."

Het begint duidelijk te worden, bloglezer. Die Rhondastrip, dat is allemaal psychologie, verpakt in een avonturenverhaal ! Nou dat wordt nog wat, dat derde album  ! 

On-be-taal-ba-re city-promotie !!!

Ik dacht persoonlijk aan een bescheiden villaatje langs de IJssel. Zo eentje met een tuintje, een mooi uitzicht op de rivier en een beetje op loopafstand van het centrum van de stad.

Maar als dat onverhoopt niet te doen is, dan misschien eh . . . levenslang gratis eten en drinken bij de Kampense horeca? Ereburgerschap van Kampen, dan? Een vetleren medaille? Schouderklopje van de wethouder?

Het komende augustusnummer van het Duitse stripblad ZACK trapt af met de eerste tien pagina's voorpublicatie van Rhonda 2. Als cover kozen de Duitse vrienden een bewerking van de plaat die ik vorig jaar maakte voor het Kampens stripspektakel. Op de achtergrond van onze Rhonda hier niet de skyline van Chicago, maar wat landmarks van de Kamper binnenstad.
Het mooie Kampen gaat dus binnenkort in alle Duitse kiosken, sigarenwinkels, tijdschriftboertjes en supermarkten de Duitse consument tegemoet schitteren ! Stadspromotie voor deze pittoreske Hanzestad door heel Duitsland! Kom op Overijssels bedrijfsleven ! Ik laat me verrassen door uw gulheid !

De soundtrack van een stripboek

De laatste weken opeens weer veel muziek tijdens het tekenen in de Vano-Rhonda stripstudio. De soundtrack van Rhonda, zeg maar.

Traditioneel staat hier altijd heeeeel zachtjes NPO Radio 1 aan tijdens het stripwerk. Gebabbel in de verte en een constante dreutel van actualiteiten op de achtergrond. Het beetje kinderlijke nivo van de discussies en analyses van deze zender blijft natuurlijk wel wat hinderlijk, maar ik luister gelukkig toch altijd maar half.

Maar nu opeens de laatste weken weer met muziek dus. Hier de VANO playlist van de laatste tijd met daarbij details van inktwerk dat ik tijdens het afspelen van onderstaande muziek maakte.

Bestaat het dat er dan iets doorsijpelt van deze muziek naar m'n werk? Juist inkten is immers een abstract spelletje, een soort dansje, met boogjes, vlakjes, ritme en de constante motoriek van dat natte kwastje. Niet zozeer WAT je tekent, maar HOE je tekent, dus. Je kunt je voorstellen dat nivo, intensiteit en kwaliteit van omgevingsgeluid daarop invloed heeft.

Kijkend naar deze VANO-lijst? Melancholie? Harmonie? Verstilling? Tragiek? Of toch gewoon fijne melodieuze, impuls-arme werkmuziek? Of zit alles vantevoren eigenlijk al ingebakken in de samenstelling van zo'n lijst?  Samensteller en tekenaar zijn immers dezelfde. Wat de tekenaar in muziek zoekt, stopt ie ook in dat werk.

Misschien moet iemand anders m'n playlist dan een keer maken. Oostblok-disco ! Volendam ! Renaissance ! Skandinavische hardrock en oldskool techno! Kijken wat dát met het delicate VANO lijnenspel doet!

PS: Als je Spotify hebt en de lijst even wil afspelen, tik even "Hans van Oudenaarden" in het zoekvakje linksboven. Ik heb de playlist openbaar gemaakt en "Rhonda" genoemd.

Schrijven

Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal gewoon  jan-boerenfluitjes-psychologie, het schrijven van fictie.
Zorg voor een "soort van mee-identificeerbaar" setje karakters, breng die lui in "problemen" en laat ze het tenslotte uiteindelijk weer "soort van" oplossen.  In al z'n oneindige variatie  ligt dit stramien, zo'n soort queeste, zo'n leerweg, naar probleemoplossing door die interessante protagonist, ten grondslag aan bijna alle literatuur. Of het gaat om rechttoe rechtaan avontuur of een diep doorvoeld drama, de formule voor "het goede verhaal" is ouder dan wijzelf. We zijn er dol op, wij mensen, op een goed verhaal.
Maar  . . . dan moet het natuurlijk wel kundig gedaan worden.

Hoewel inmiddels al een respectabel aantal jaren tekenaar,  de strip Rhonda was het eerste grote project waar uw blogschrijver es helemaal alleen eindverantwoordelijkheid wilde nemen. Voor  scenario, de thematiek, de sfeer, voor alles. In dit project wilde ik geen scenarist om mee te werken en achter te schuilen.  Ik wilde es alleen aan het stuur. Laat ik je vertellen, bloglezer, bij tijd en wijle een intimiderende verantwoordelijkheid, hoor.

Natuurlijk is de vrijheid geweldig. Niemand om mee rekening te houden, behalve de lezer.
Ik zie mezelf allerlei dingen doen met dit medium waar op een of andere manier nog niet eerder aan toekwam. Ik gebruik Rhonda's "monologue interieur" bijvoorbeeld telkens om een tweede verhaal-laag aan te brengen. Extra informatie over Rhonda's verleden, twijfels, over haar denkwereld. Dingen die je niet meteen uit de handeling opmaakt.
Ik ben ook heel erg bezig gegaan met de mogelijkheden van het "acteren" in strip. En niet alleen in actie-scenes.  Ik laat beladen gesprekken soms pagina's doorgaan. Ik gebruik telkens heel bewust lichaamstaal bij m'n acteurs. Wegkijken, confronteren, intimideren, inzoomen op spanningen tussen mensen en op de emotie. Erg interessant om te doen, dat soort dingen. Ik laat vaak expres stiltes vallen in de handeling en de papieren camera het werk doen. Vul het hier zelf maar even in, lezer. Allemaal erg spannend.

Maar met alle vrijheden komen natuurlijk natuurlijk ook de twijfels. Soms schrik ik er 's nachts van wakker:
"Gaan ze dit eigenlijk allemaal wel snappen, de lezers ? Al die ein-de-lo-ze verspreide brokjes informatie? Is het nog wel te volgen op die manier? Ga ik te ver met dat bloot? Met zo'n getraumatiseerde hoofdpersoon? Is zo'n zoektocht van zo'n meisje naar z i c h z e l f wel interessant genoeg voor de klassieke striplezers? Identiteitsdiefstal? Persoonsverwisseling? Zijn dat eigenlijk wel stripthema's? Moet er niet gewoon veel meer actie in? Is dit allemaal nog wel Eppo-materiaal?"

Gelukkig slaap ik daarna altijd meteen weer verder, hoor. Het is niet anders. Het is nou eenmaal dit aan het worden, de Rhonda strip. Het groeit onder m'n handen kennelijk deze kant op. Ik ben, op een rare manier, ook een soort toeschouwer bij dit proces. Stripmaken als avontuur op zichzelf, als een soort schrijvers-queeste voor de auteur.

Rhonda's reünie

Heel soms, bloglezer, aan het eind van een lange dag werk, lijken je papieren personages een beetje met je op de loop te gaan. Een beetje een eigen leventje te krijgen. Beginnen ze allemaal bijvoorbeeld opeens te lijken op een soort  stal met papieren acteurtjes in papieren rollen.
Ah, en dan nostalgie !  Zouden de papieren acteurs uit deze strip elkaar dan over dertig, veertig jaar  nog es gaan treffen? De hele cast van deze strip, deze hele set papieren acteurs, nog weer  één  keertje bij elkaar in die oude, vertrouwde VANO-pagina-kaders ? Virtuele strip-character-reünie in hoofd van maker en lezer !

En zou ze dan veel ouder zijn geworden, onze papieren Rhonda? Nog even mooi? En mevrouw Cagman, expres oud gemaakt voor deze rol in deze strip. Die actrice blijkt natuurlijk buiten het album veeeeeel sprankelender en veel grappiger. En die aanstellerige acteur die Dutch doet, die vent was natuurlijk gay, maar dat wist toen niemand. En onze gemene Carl? Carl met z'n lange, treurige gezicht?
Iedereen dol op die acteur !!!! De Carl-acteur blijkt natuurlijk in het "echt"  een ongelofelijke schat van een man ! Die was natuurlijk weer wel stiekem ooit  aan het scharrelen geweest op die actrice die Rhonda deed. Maarja, werd weer niks natuurlijk. Allebei  al een papieren relaties elders   . . .

Hm . . . Hoe verouderen virtuele acteurtjes eigenlijk? Misschien moet ik DAT nog maar es tekenen !

Identiteitsdiefstal

 

Na de tamelijk duistere opening van het verhaal, in de komende Rhonda-Eppo-episode tijd voor een boel licht en luchtigheid. Onze geliefde protagonist  begint ein-de-lijk een beetje wakker te worden, maar beseft kennelijk helemaal niet in welk wespennest, en bij welke wesp, ze terecht is gekomen.
En dat mens blijkt nogal klef ook ! Identiteitsdiefstal in z'n oervorm !